Günbegün

Sıradan bir gün gibi geçen günlerin sonunda hep bir arbede yaşanırken bu sefer gün olağandışı bir tavır sergileyerek hiçbir etmen olmaksızın kendini karşısında bulunduğum masmavi denize ve ufukta batan güneşe bırakıyordu. İnanır mısınız bilmem ama hiç ses etmedim. Ben ses etmeyince günün yorgunluğunu üstünde biriktirmiş ufacık sevgi kırıntısına muhtaç bir kedi gibi bankta usulca yanıma kıvrıldı.  Biraz başını okşadım. "Yoruldum." dedim. İşte ilk o zaman konuştu benimle. Bana "Ben de yoruldum. Ben de..." deyip duruyordu. Bir hayli yorulmuştu. Ya da yorulmayı eş bilmişti bu batan güneşe. Yavaşça yerinden doğruldu. Ayağa kalktı. O masmavi denizden süzülüp gitti. Tüm bedenime sirayet eden güneş ışığında kayboldu. Daha sonra günbegün var olmak üzere...

Kendi Dünyasında 1 Yaşında 🧚🏻‍♀️

Deli cesareti vardır bende. Bazıları "Yapsam mı?" veya "Yapmalı mıyım?" diye düşünürken ben çoktan yapmış sonuca göre de pişman olmuş veya sonuçtan memnun olmuş olurum. 

Bugün, tam bir yıl önce sonunu kestiremeyip ve kendimce bir cesaret gösterip oluşturduğum bloğumun birinci yılı. Hayatımda kendim için yaptığım ve yaptığım için kendimle gurur duyduğum nadir şeylerden biri olan bu blog,  benim hayatımın bir dönüm noktası oldu. Burada kendim yazarak veya sizin yazılarınızı okuyarak kendimi geliştirebilme imkanı buldum. Çok şanslıyım ki erken yaşta bunun bilincine sahip oldum. 

Bir yıl önce bugün yazarak başladığım bir "Merhaba" yazısı ile bugün yazdığım "Kendi Dünyasında 1 Yaşında" yazısı, zamanın tek bir tanımdan ibaret olmadığını gösteriyor ve gözlerimin dolmasına neden oluyor. Kendimle gurur duyuyorum. 

Bir yıldır burada olmama rağmen hiç yüzünü görmediğim, sesini duymadığım siz pek değerli okuyucularım iyi ki varsınız. Her biriniz benim için kıymetlisiniz. Başta Deeptone olmak üzere benim bu mecraya uyum sağlamamı kolaylaştıran herkese çok teşekkür ediyorum. 

Nice yazılara...

Nice komşuluklara...

Ve tabii ki nice yıllara Kendi Dünyasında! 

🧡

Çerçevede Ali Kaptan

Öğle vaktiydi. Menekşeleri sulamak için çok geç kalmadığımı düşünmekle birlikte bizim restoran için aldığımız balıkları taşımaktan kolum kopmuştu. Çok yorgundum. Mandalinalı bir gazoz açtım kendime. Çektim bir sandalye, oturdum iskeleye biraz soluklandım.

İskeleden ayak sesleri geliyordu tam arkamı dönecekken bir el arkamdan uzanıp sırtımı sıvazladı. 

"Ne oldu evlat? Çabuk pes ettin bakıyorum." dedem halden anlayan bir insandı hep öyle olmuştu şimdi de yorgunluğumu yorgunluğu biliyor beni belki de bir tek o iyi anlıyordu.

"Çok yoruldum. Yalnızca biraz dinleniyordum. Sen nasılsın?" dedim. Uzun bir iç çekti bu soruda bir şey vardı sanki... Yılların birikmişliği gibi bir şey... Ya kimse hiç sormamıştı ona ya da herkes sormuş bıkmıştı diline iyiyimler yamalamaktan. 

"Her gün bu restoranda birlikteyiz ya evladım. Unuttun mu?" dedi. 

Cevabım uzun sürmedi "Bu öyle bir nasılsın değil." deyiverdim. 

Niçin güldüğünü bilmediğim halde pek bir keyifle güldü. Sormadım o da söylemedi. 

Yaklaşık beş dakika boyunca hiç konuşmadı. Aradan zaman geçmeyedursun ki  "Hemen pes etmek yok. Ben olmadığım zaman burası senindir sen işleteceksin. Sen burada yaşanan anıları hep hatırlatacaksın insanlara. Kırk beş yıldır buradayım. Bir kere bile bağlarımız kopmadı burayla. Senin de kopmasın evlat. Eğer dediğimi yapıp bağlarına, anılarına sahip çıkarsan burası değer görür daha da güzelleşir ve içlerinden biri sorarsa "Burası neresidir? Kim kurmuş?" diye. Restorana bir gün illa koyacağınız fotoğrafımın olduğu çerçeveyi gösterip Ali Kaptan dersin evlat." dedi tek kaşını kaldırarak. Bu aslında bir ricadan, emirden çok soruydu. Böyle hüzünlü konuşması beni çok üzmüştü ve söyledikleri dokunmuştu ama  yapardım. Yapacaktım. 

Koştum restorana bir kağıt bir kalem ve bir mandalina gazozu aldım. 

"Bir şartla yaparım!" dedim.

"Nedir?"

"Sende kendini unutturmayacaksın." 

Gazozu açtı. Gün batana kadar yazdı. 

"Aradan sekiz yıl geçti. Bu da onun hikayesi ve çerçevedeki fotoğraf Ali Kaptan." diyerek müşterilere çerçeveleri verdim. 

Ben bu sekiz yılda hiç yorulmadım. 

Ali Kaptan'da kendini hiç unutturmadı. 

 

Benim Adım Samsun

 Herkese merhaba. 

19 Mayıs ile ilgili yazdığım kompozisyon ile yarışmada birincilik ödülü kazandığım yazımı hem sizlerle paylaşmak hem de yaşadığım sevincime ortak olmanızı umuyorum. 

16 Mayıs günü kompozisyonu yazmıştım, dün değerlendirme olmuş ve bugün de sonuçlar açıklandı komposizyonum birinciliğe layık görülmüş. Buna çok sevindim. Sizlerle de paylaşmak istedim. 

********

BENİM ADIM SAMSUN

Benim adım Samsun. 1919 yılının Mayıs ayında, halkın korku ve sefalet içerisinde işgal altında bulunduğu en çaresiz zamanında gözleri mavi, saçları sarı, bakışları ufuk, sözleri gelecek olan bir adamın aklına zaferi kazıdığı bir günde doğmuşum. Bir vapurda... Vapurun adı Bandırma.

Hava o gün puslu muydu, sisli miydi bilmem fakat bildiğim bir şey varsa sonrasının hep güneşli olduğudur.

19 Mayıs 1919 tarihi Mustafa Kemal Atatürk, Türk kurtuluş mücadelesini başlatmak ve Türk tarihinin seyrini değiştirmek için Bandırma vapuru ile Samsun'a doğru yola çıkar. Atatürk bir ordu müfettişi kılığında tüm Türk milletini kurtarmaya kararlıdır. Bilir ki Türk milleti esaret ile yaşayamaz ve bunun üzerine bildirir “Ya İstiklal, Ya Ölüm!”. İtilaf devletlerine karşı Türk Kurtuluş Savaşının başladığı bu gün, Türk’ün zaferi ve bağımsızlığının simgesidir.

 

Mustafa Kemal'in Samsun'a çıkışı ve Kurtuluş Mücadelesini başlatışı, Cumhuriyet'in ilanından sonra 1938 tarihine kadar ''Gazi Günü'' adıyla Samsun'da yerel olarak kutlanır.

Daha sonrasında ise Atatürk'ün Milli Mücadele'yi başlatmak üzere 19 Mayıs 1919'da Samsun'a ayak basması, 20 Haziran 1938'de çıkarılan bir kanunla milli bayram olarak kabul edilir. 19 Mayıs’ın ülkemizde milli bayram olarak kutlanması bu şekilde gerçekleşmiştir. Milli bayramımız olan bu günün Mustafa Kemal Atatürk tarafından Türk gençliğine armağan edilmesinin nedeni ise Atatürk'ün Millî Mücadele zamanında Türk milletini ileri götürecek olanların ve köhnemiş fikirlere karşı gelecek olanların genç fikirler olduğunu düşünmesidir. Bu nedenle  “gençlik” kavramı Atatürk için ayrı bir önem taşımaktadır. Atatürk, gençlerden sık sık bahsederken fikirde yeniliği ifade etmiştir. Türk'ün aydınlık yarınını “gelecek” dediği gençlerden umarak gençlere olan güvenini hemen hemen her sözünde dile getirmiştir. Hem gençliğe doğrudan seslenmiş hem de Türk gençliğinin izmihlale karşı koyarak istiklâlini korumasını şu sözlerle bildirmiştir : “Ey Türk gençliği! Birinci vazifen, Türk istiklâlini, Türk Cumhuriyet'ini, ilelebet, muhafaza ve müdafaa etmektir. Mevcudiyetinin ve istikbalinin yegâne temeli budur. Bu temel, senin, en kıymetli hazinendir. İstikbalde dahi, seni bu hazineden mahrum etmek isteyecek, dahili ve haricî bedhahların olacaktır.”

 

Benim adım Samsun.

Ben o gün bir kere değil on dokuz kere daha doğdum. Bir vapurda... Vapurun adı Bandırma.

Kelime Oyunu

 Kelimeler: ABİS,FULAR,ŞİŞE,HAZNE,KABUK 

Herkese merhaba beş kelimeyi kullanarak öykü, deneme, şiir ve benzeri yazılar yazma etkinliğimiz devam ediyor. Bu hafta kelime oyunu etkinliğimizin 24. haftasındayız. Bu haftanın kelimeleri benden. Umarım beğenmişsinizdir kelimeleri. İsteyen herkes katılsın. 

"Seviyorum azizim." dedi. "Yeşil ile mavinin buluştuğu her yeri seviyorum..." sonra uzaklara daldı. Elinde de daha önce fark etmediğim bir yeşil şişe, dayanamayıp hemen sordum "Bu şişe de nedir?" sanki daha en başta bahsedecekti ama unutmuş gibi bir hali vardı. ''Kıyıda buldum. On yıl önce tam burada... Hala saklarım. Kimdendir, neredendir bilmem ama saklarım.'' duraksadım, kafam karışmıştı ''Nasıl bilmezsin? Nece yazıyor o mektupta?'' sorumun üzerine yıpranmış mantar tıpayı yavaşça çıkarmaya çalıştı daha öncesinde çok çıkarmamış olmalı ki çıkarmakta epeyce de zorlandı. ''Hiçbir şey yazmıyor. Yalnızca şekil var.  Biri bir kabuk çizmiş...'' dedi. Sonra bana döndü hafifçe sırıtarak ''Söylesene azizim, yazar burada ne anlatmak istemiş?'' bir dirsek attım hafifçe ve dedim ''Haşa! Sen varken bize düşmez.'' biraz böyle oyalandıktan sonra aldım şişeyi elime,dolaştım pasifik kıyılarını. Yürüdükçe daha  çok keşfetmeye başladım. Yerdeki kabuklar şişenin içindeki mektupta bulunan o şekle ne kadar da benziyordu öyle... Kıyıdan uzaklaşma fikri şahit olduğum durumla birlikte giderek aklıma daha yatkın bir fikir gibi geliyordu. İçimdeki sesi dinledim ve kıyıdan gittikçe uzaklaşmaya başladım. Yürüdüm,yürüdüm,yürüdüm... Bir sona doğru yaklaşmış gibi hissettikçe keşiflerimle birlikte daha çok şaşkınlığa uğruyordum. Önümde pek derin olmayan bir mağara vardı. Her ne kadar tereddüt etsem de içeri girdim. İçerisi oldukça karanlıktı. Bir küçük oyuntudan bulunduğum noktayı aydınlatan o küçük hazneden giren güneş ışığı hariç... Sanki bir adım gerisi bir abisti... Karanlığın güneş ışığına hiç erişemediği ve erişemeyeceği kesimleri...     

Bir hışımla çıktım mağaradan. Boynumdaki fuları şişenin ağzına bağlayıp mantar tıpayı açtım içindeki mektubu,o şişeyi ve bir kabuğu alıp attım gücümün yettiği en uzak noktaya. Arkamdan bir ses geliyor ''Delirdin mi sen? Ne yapıyorsun?'' diye bağırıyordu. 
Cevabım uzun sürmedi. Kendimi de onunla birlikte bir adım ileriye çektim. 
Güneş ışığının karanlığa hiç erişemeyeceği kesimlere...

Kelime Oyunu 23

 Kelimeler: MAĞARA,SAKİN,GECE,KEMİK,TEN

Herkese merhaba bu hafta kelime oyunu etkinliğimizin 23. haftasındayız. Bu haftanın kelimeleri sevgili Sessiz Gemi'den geldi. Uzun zamandır kelime oyunu etkinliğimize katılmadığımı fark ettim ve hemen telafi etmek istedim. İsteyen herkes katılsın. 

Ben bu şehrin sokaklarında kaybolmayalı çok olmuş
Sakin bir liman bulamamaktan yorgun düştüğüm çoğu gün gözümün önüne gelir
Üzülürüm
Bir mağara olur sokak lambaları 
Kaldırımlar? ''Kaldırımlar içimde kıvrılan bir lisandır.'' der ya üstat işte aynen öyle
Bir gece yine aniden çıktım sokaklara 
O semtin sokaklarında bulamadım kendimi 
Yine kayboldum
Bu sefer kaybettim de
Bir tende can bulurcasına vazgeçtim
Soğuk kemiklerime kadar işledi 
Ben bu şehrin sokaklarında kaybolmayalı çok olmuş


Umarım beğenmişsinizdir. Kısa bir yazı olmasını tercih ettim. 
Sağlıcakla kalın 🌸

Bu haftanın kelimelerini ben seçtim. Umarım seversiniz :) 

Kelimeler 

*Abis (okyanusların Güneş ışığının erişemediği kesimleri) , fular, şişe, hazne, kabuk

Doğum Günüm 🧚🏻‍♀️

Ben beş-altı yaşlarımdayken bana her pasta alındığında o günü doğum günüm zannedermişim. Bugün yine bir pasta alınmış. Üstünde on beş yazıyor. On beş kez 365 gün 6 saati kutlamışım. Bakıyorum pastaya üstünde yazan sayı hakkını veriyor ve ben biliyorum bugün zannetmiyorum. Doğum günüm.

Bir yaş kadar yaşlanıyorum. 

🧚🏻‍♀️

Her yaşta bir dileğin 3-4 mum üfleyerek, gözlerimizi sımsıkı kapatarak,yüzümüzde aşikar bir tebessüm ile gerçekleşmesini umuyoruz. Ama anında olmuyor tabii. Zaman lazım. Bende düşündüm ki o zamana karşılık bir sabır dileyeyim bu sefer. Birde yüzümde rüzgarı hissedebileceğim nice günler...

"Tuttun mu?" 

"Tuttum... Füfff" 🎂